Onderzoekers hebben zich voornamelijk gericht op polymeren zoals PDMS voor het maken van hun microfluïdica-systemen. De eerste microfluïdica-systemen werden echter gecreëerd met glas en silicium, namelijk voor vloeistof- en gaschromatografie. Deze materialen bieden vele voordelen voor uiteenlopende toepassingen.
We vergelijken 3 microfabricageprocessen waarmee deze materialen kunnen worden omgezet in microfluïdica-systemen: oppervlaktemicromachining, begraven-kanaaltechnieken en bulk-micromachining.
Oppervlaktemicromachining
De techniek van oppervlaktemicromachining maakt gebruik van een sacrificiële laag die zo wordt gevormd dat de gewenste vloeistofkanalen worden gedefinieerd, waarna een structurele laag wordt afgezet en tot slot de sacrificiële laag wordt weggeëtst. Opgemerkt moet worden dat hoewel oppervlaktemicromachining een groter potentieel biedt voor de fabricage van meerlaagse systemen in vergelijking met bulk-micromachining, het desalniettemin meer processtappen per laag met zich meebrengt. Er zijn diverse veelbelovende microfluïdica-systemen op basis van oppervlaktemicromachining gerapporteerd [James CD et al. 2006 J Micromech Microeng]. Oppervlaktemicromachining is met name interessant voor de fabricage van nanokanalen. De dikte van de sacrificiële laag, die overeenkomt met de uiteindelijke hoogte van het kanaal, kan immers tot op de nanometer nauwkeurig worden geregeld. Bulk-micromachining daarentegen biedt een dergelijke controle over de kanaalhoogte niet vanwege ruimtelijke variaties in etssnelheid.
Begraven-kanaaltechnologie
Bij begraven-kanaaltechnologie is het de bedoeling om een diepe toegangsgroef te creëren door middel van directe anisotrope diepe reactieve ionenetsing (DRIE) van silicium. De zijwanden worden gepassiveerd door chemische dampdepositie (CVD), waarna een aaneengesloten kanaal isotropisch wordt geëtst, waarbij de bodem van de toegangsgroef zich in het midden bevindt [Paick SJ et al. Sens Actuators A]. Bovendien is deze technologie succesvol wanneer zeer diepe en smalle toegangskenmerken worden gebruikt. Dit vereist lithografie op micrometerschaal en DRIE met een hoge aspectratio.
Een variant van deze techniek wordt eveneens veel toegepast: de isotrope methode van DRIE wordt gebruikt om bulk-silicium te etsen onder een geperfereerd siliciumnitridemasker. Vervolgens wordt de CVD-techniek gebruikt om de toegangsgaten in het masker af te dichten [Dijksta M et al. 2007 J Micromech Microeng]. Het nadeel van deze methode is de mechanische stabiliteit van de dunne-filmdakstructuur, wat in bepaalde toepassingen een beperking vormt.
Bulk-micromachining
De productiebenadering die vandaag de dag nog steeds het meest wordt gebruikt, is ongetwijfeld bulk-micromachining. Bij deze methode worden micro- en nanofluïdische kanalen gevormd door overtollig materiaal van een wafer te verwijderen en deze te hechten of te verlijmen op een andere wafer om zo de kanalen te omsluiten.
In onderstaande tabel vindt u protocollen waarmee u verschillende microfabricageopties kunt selecteren op basis van uw toepassing bij gebruik van glas en/of silicium. Daarnaast geeft deze tabel informatie over de verschillende processen die bij microfabricage komen kijken, zoals hechtingsmethoden of vloeistofaansluitingen.
Stap | Te maken selectie | Route A | Route B |
1 | Materialen betrokken bij het microfabricageproces | – Glas/glas (kies deze route als de toepassing optische transparantie van het systeem vereist) | – Glas/silicium (een meer gebruikelijke en gevestigde route) |
2 | Patroneermethode: microkanalen | –Nat etsen in HF/HCl* -Droog etsen (alleen aanbevolen als verticale wanden of structuren met een hoge aspectratio vereist zijn) | –Droog etsen van het silicium -Voor complexe microfluidische chips die meerdere kanaallagen vereisen, kan de siliciumwafer aan beide zijden worden gepatterneerd en kunnen er doorvoeropeningen (vias) door de wafer worden geëtst om deze met elkaar te verbinden; als alternatief kan zowel het glas als het silicium worden gepatterneerd (door nat etsen) |
2 | Patroneermethode: Doorvoeropeningen voor vloeistofaansluitingen | – Nat etsen – Zandstralen – Boren | – Droog etsen – Laserboren – Zandstralen |
| 3 | Hechtmethode: Geen elektrische aansluiting en de chip werkt boven 200 °C | –Fusiuhechting -Anodische hechting met een metallische of a:Si-laag | – Anodische hechting |
| 3 | Hechtmethode: Geen elektrische aansluiting en de chip werkt beneden 200 °C | –Lijmhechting -Anodische hechting met een metallische of a:Si-laag -Fusiuhechting | – Anodische hechting – Lijmhechting |
| 3 | Hechtmethode: met elektrische aansluiting en de chip werkt boven 200 °C | – Anodische hechting (de dikte van de metallische laag kan kritisch zijn) -Hechting met behulp van een tussenlaag | – Anodische hechting (de dikte van de metallische laag kan kritisch zijn) |
| 3 | Hechtmethode: met elektrische aansluiting en de chip werkt beneden 200 °C | –Lijmhechting -Anodische hechting (de dikte van de metallische laag kan kritisch zijn) |
– Lijmhechting – Anodische hechting (de dikte van de metallische laag kan kritisch zijn) |
| 4 | Microfluïdische aansluitingen | – Permanent : duw de tube in polymeerpoorten (optioneel vastzetten met lijm of PDMS) – Permanent bevestigde ferrule met een verwijderbare capillaire tube (bijv. Nanoport) – Tijdelijk : duw de capillaire tube in een PDMS-chip (permanent als het PDMS met plasma is behandeld) – Mechanisch geklemde chiphouder |
Permanent : duw de tube in polymeerpoorten (optioneel vastzetten met lijm of PDMS) – Permanent bevestigde ferrule met een verwijderbare capillaire tube (bijv. Nanoport) – Tijdelijk : duw de capillaire tube in een PDMS-chip (permanent als het PDMS met plasma is behandeld) – Mechanisch geklemde chiphouder |
* HF/HCl : Waterstoffluoride- en waterstofchloride-oplossing
Tabel 1 : Selectie van het fabricageproces op basis van de applicatie-eisen (optisch, geometrisch, elektrisch en thermisch). De geprefereerde procesopties worden vetgedrukt weergegeven. Overgenomen uit Iliescu et al. 2012 Biomicrofluidics

