Het kiezen van het juiste materiaal voor de ontwikkeling van microfluïdische devices is cruciaal en niet onbelangrijk. Het gekozen materiaal moet immers optische kwaliteiten combineren die dicht in de buurt komen van glas (of idealiter gesmolten silica) voor optimale detectie, oppervlaktemechanismen die adsorptie van biomoleculen en elektro-osmose voorkomen, en de capaciteit om micrometerschappelijke structuren nauwkeurig te reproduceren.
(Poly)dimethylsiloxaan (PDMS), poly(methylmethacrylaat) (PMMA), polycarbonaat (PC), polystyreen (PS), polyimide en polyetheen (PE) behoren tot de polymeermaterialen die vaak worden gebruikt voor de vervaardiging van chips. Hiervan is PDMS het populairste substraat. Meer recent heeft SU-8-hars zijn intrede gedaan op de markt voor de microfabricage van microfluïdische chips. Cyclische olefinecopolymeren (COC) en polyethyleenglycoldiacrylaat (PEGDA) zijn eveneens veelgebruikte materialen voor de productie van microfluïdische chips.
In dit overzicht geeft ons expertteam u een helder overzicht van de meest gebruikte materialen in de microfluïdica, zodat u de meest geschikte kunt selecteren voor uw toepassing.
De meest gebruikte materialen in de microfluïdica
Fabricage met polymeren is eenvoudig en het gebruik ervan verlaagt de doorlooptijd, complexiteit en kosten van prototyping en productie. Over het algemeen worden microfluïdische systemen vervaardigd door replica's te gieten en te hechten in elastomeren zoals PDMS, of thermoplasten zoals PMMA of PC. Andere materialen worden steeds populairder binnen de microfluïdica, zoals COC en SU-8. Deze polymeren danken hun succes aan 4 essentiële eigenschappen: biocompatibiliteit, transparantie, lage kosten en, uiteraard, het ontbreken van auteursrechtelijke beperkingen.
Polydimethylsiloxaan of PDMS
Een aanzienlijk deel van de microfluïdische devices wordt geproduceerd in PDMS. Een van de belangrijkste voordelen van dit materiaal is de hoge optische transparantie in het zichtbare en ultraviolette spectrum, waardoor het geschikt is voor tal van fluorescentietoepassingen. Een ander sterk punt van PDMS is de gaspermeabiliteit, wat celkweek in microfluïdische devices van dit materiaal mogelijk maakt. De fabricage wordt eveneens vereenvoudigd doordat chips eenvoudig worden gegoten vanuit een mal met het negatieve reliëf van het gewenste patroon. Het voorgestructureerde patroon kan worden gerealiseerd met standaard fotolithografische technieken, waarbij slechts een minimale cleanroominfrastructuur vereist is voor de assemblage van PDMS-chips. PDMS leent zich uitstekend voor prototyping, wat het tot een bij uitstek geschikt materiaal maakt in de microfluïdica.
Naast al deze voordelen zijn er enkele nadelen gemeld bij het gebruik van PDMS voor absorptie van geneesmiddelen [Regehr KJ et al. 2009 Lab Chip] of andere moleculen wanneer het PDMS is geoxideerd [McDonald et al. 2000 Electroph.], wat onderzoekers ertoe heeft aangezet om devices van andere materialen te vervaardigen. Andere knelpunten bij PDMS zijn bijvoorbeeld de zwelling in organische oplosmiddelen (wat het toepassingsbereik in de microfluïdica beperkt), een lage mechanische sterkte (waardoor structuren met een hoge aspectverhouding binnen het device kunnen instorten) en onstabiele oppervlaktetransformaties [Paul et al. 2007 Electroph.].
Polymethylmethacrylaat of PMMA
PMMA is een transparante thermoplast waarvan het monomeer methylmethacrylaat (MMA) is. Dit polymeer is beter bekend onder zijn oorspronkelijke handelsnaam, Plexiglas. PMMA biedt tal van voordelen, waaronder transparantie, robuustheid en het amorfe karakter. Hierdoor laat het tot wel 92% van het zichtbare licht door, wat meer is dan glas [website van Good Fellow].
PMMA is relatief krasgevoelig (sterker dan conventionele minerale lenzen) en wordt bros bij toevoeging van additieven. Bovendien is de chemische bestendigheid tegen diverse stoffen matig en lost het op in uiteenlopende organische oplosmiddelen. De milieustabiliteit is echter superieur aan die van de meeste andere kunststoffen.
Polycarbonaat of PC
PC is een thermoplastisch polymeer. Vergeleken met andere materialen die in de microfluïdica worden gebruikt, zoals COC (cyclisch olefinecopolymeer), is het minder hydrofoob, waardoor de kanalen een beter vloeigedrag vertonen. Het materiaal wordt bij voorkeur ingezet voor toepassingen bij hoge temperaturen, zoals PCR.
Het voornaamste nadeel van polycarbonaat is de relatief hoge intrinsieke fluorescentie in vergelijking met bijvoorbeeld PMMA. Dit nadeel vormt een serieuze belemmering voor fluorescentiemicroscopie en beperkt dientengevolge de toepasbaarheid.
Cyclisch olefinecopolymeer of COC
Cyclisch olefinecopolymeer (COC) is een amorfe polymeer. COC is een relatief nieuwe klasse polymeren in vergelijking met traditionele kunststoffen zoals polypropyleen en polyetheen. Cyclisch olefinecopolymeer is een materiaal dat zeer geschikt is voor microfluïdische toepassingen. De lijst met voordelen is inderdaad lang en omvat een goede biocompatibiliteit, lage absorptie-eigenschappen voor water, een goede chemische bestendigheid en een hoge transparantie in het diepe UV-bereik.
Vanwege de vele voordelen kan COC uiteraard worden gebruikt voor de vervaardiging van chips op uiteenlopende gebieden, bijvoorbeeld voor de analyse van parameters zoals bloedgas-, glucose- en lachtaatconcentraties of voor het bepalen van het hematocrietgehalte. Omdat de kanaalwanden UV-transparant zijn, maken ze bovendien het gebruik mogelijk van UV-initiatoren zoals benzofenon, dat veel wordt gebruikt voor Western blotting.
SU-8 hars
SU-8 is een negatieve fotogevoelige hars die vaak wordt gebruikt bij de vervaardiging van microsystemen. SU-8 hars bestaat uit epoxyhars, propyleencarbonaat, een triarylsulfonium-initiator en een organisch oplosmiddel. Door deze samenstelling is SU-8 een zeer viskeuze polymeer die wordt aangebracht in laagdiktes van 1 micrometer tot 2 millimeter en doorgaans wordt verwerkt via fotolithografie. Het wordt in toenemende mate gebruikt voor de vervaardiging van mallen vanwege de uitstekende chemische stabiliteit tegen verschillende zuren en basen, evenals de hoge thermische stabiliteit. Bovendien is SU-8 mechanisch betrouwbaar, optisch transparant en hydrofiel. Deze eigenschappen maken SU-8 tot een uiterst aantrekkelijk materiaal voor een brede scala aan toepassingen, zoals uiteraard microfluïdische toepassingen, maar ook voor micro-optiek, micromachining, packaging of analytische toepassingen.
SU-8 wordt zelden gebruikt als op zichzelf staande chip, maar eerder als mal in combinatie met andere materialen zoals PDMS of siliconen.
Polyethyleenglycolhydrogels of PEG's
PEG's zijn hydrogels die aanzienlijke voordelen bieden ten opzichte van andere biomaterialen. In tegenstelling tot natuurlijke biomaterialen zijn PEG's synthetisch, wat een absolute controle mogelijk maakt over mechanische eigenschappen zoals de elasticiteitsmodulus en de afbraaksnelheid. Dit betekent tevens dat PEG minder batch-tot-batch-variabiliteit vertoont in vergelijking met materialen van natuurlijke oorsprong. De chemische samenstelling van deze hydrogels maakt ze sterk hydrofiel, bestand tegen eiwitadsorptie en biocompatibel. Er zijn diverse chemische groepen die kunnen worden geïntegreerd in PEG-macromeren om polymerisatie en netwerkkruiseling te vergemakkelijken (acrylaat, methacrylaat, vinylether, norborneen, enz.) [Amy H et al. 2013 Chem J].
Materiaaleigenschappen die van fundamenteel belang kunnen zijn, omvatten onder meer bewerkbaarheid, oppervlaktelading, moleculaire adsorptie, elektro-osmotische stromingsmobiliteit, optische eigenschappen en vele andere. De keuze van het substraat is derhalve cruciaal voor zowel het fabricageproces als de succesvolle toepassing van het apparaat. Om u te helpen bij uw keuze biedt Darwin Microfluidics een breed scala aan microfluïdische componenten die verschillende ontwerpen en materialen combineren, compatibel met uiteenlopende toepassingen.

