In microfluidics is het essentieel dat devices een stabiel en goed gekarakteriseerd oppervlak hebben, met name bij gebruik voor biomedische toepassingen. We classificeren coatings over het algemeen in twee categorieën: covalente en adsorptieve. In dit overzicht presenteren we de meest relevante coatings die in microfluidics worden gebruikt voor verschillende materialen.
Welke parameters beïnvloeden de keuze van de coating?
De vloeistof die door de kanalen van uw device stroomt, staat in nauw contact met het oppervlak via de wanden en is daardoor zeer gevoelig voor de chemie van het oppervlak. Naast de chemie speelt het materiaal een uiterst belangrijke rol (vind hier de application note over de verschillende polymeren die worden gebruikt voor de microfabricatie van microfluidic chips) omdat de manier waarop het reageert op de oppervlaktebehandeling een bepalende factor is.
Vervolgens dient u, afhankelijk van de toepassing, het gewenste resultaat te bepalen. De coating zal immers anders zijn als u cellen aan het oppervlak wilt laten hechten, of simpelweg een vloeistof wilt laten stromen om druppels te vormen bij de uitlaat.
Tot slot moet er rekening worden gehouden met een andere parameter: oppervlaktespanning. De schaalverandering door miniaturisatie leidt tot ingrijpende veranderingen in het relatieve belang van de fysische verschijnselen die doorgaans op macroscopische schaal optreden. Zo zijn oppervlaktedefecten in microfluidics belangrijk en kunnen deze niet worden verwaarloosd. De verhouding tussen oppervlaktekrachten en volumekrachten ontwikkelt zich als het inverse van de karakteristieke lengte van het systeem. De invloed hiervan op micrometerschaal kan leiden tot het optreden van specifieke verschijnselen zoals de Rayleigh-Plateau-instabiliteit. Kort gezegd stelt de instabiliteit van de Rayleigh-Plateau (Figuur 1) dat een vloeistofcylinder spontaan vervormt en fragmenteert om zijn oppervlakte-energie te verlagen. In algemene zin is de film instabiel en vertoont deze golvingen bij een bepaalde golflengte. Vervolgens blijven deze golvingen groeien totdat ze uiteindelijk uiteenvallen in verschillende druppels. De uiteindelijke toestand van de instabiliteit is soms een opeenvolging van kleine druppels die "satellieten" worden genoemd.
Nu alle in aanmerking te nemen parameters zijn besproken, is het tijd om de verschillende soorten coatings in detail te bekijken.
De verschillende soorten coatings
Covalente coatingstrategieën
Covalente coatings worden gekenmerkt door een chemische binding die wordt gevormd tussen een functionele groep op het substraatoppervlak (d.w.z. de wanden van de microfluïdische kanalen) en een functionele groep van het gebruikte coatingmiddel. Covalente coatings worden gewaardeerd om hun uitstekende stabiliteit. Omdat ze echter moeten worden aangepast aan de beschikbare oppervlaktefunctionaliteit van het gebruikte materiaal, is het moeilijker om universele strategieën toe te passen in vergelijking met andere oppervlaktebehandelingsmethoden.
Strategieën voor covalente coatings voor PDMS
Een veelgebruikte strategie voor covalente binding is het koppelen van alkoxysilaan-derivaten via oppervlakken met hydroxylgroepen, waardoor siloxaanbindingen ontstaan. Deze methode werd aanvankelijk gebruikt voor glas- en silica-oppervlakken. Vandaag de dag wordt deze ook toegepast in microfluïdische devices op basis van PDMS. Het grote voordeel van deze techniek is dat de binding kan worden gevormd via één tot drie alkoxygroepen van het reagerende silaan. Dit maakt een correcte oriëntatie en stabiele cross-linking aan het oppervlak mogelijk. Daarnaast kan de functionaliteit van het silaan worden aangepast om de gewenste chemische reactiviteit te bereiken.
Strategieën voor covalente coatings voor PMMA
Talrijke activerings- en oppervlaktekoppelingsprocedures die een breed scala aan functionaliteiten mogelijk maken, zijn ontwikkeld voor PMMA. Deze bestaan hoofdzakelijk uit het introduceren van aminefunctionaliteiten op de PMMA-oppervlakken (zie figuur 2). Een hiervan is een coating van poly(ethyleenimine) (PEI), een aminopolymeer waarvan bekend is dat het de antilichaambinding aan het PMMA-oppervlak versterkt [Bai et al., 2006 Langmuir].
Een ander voorbeeld van oppervlaktebehandeling van PMMA met aminefunctionaliteiten is de activering van gelithiëerde diaminen om alkylcyanaten te binden aan PMMA [Henry et al., 2000 Analytical Chemistry]. Deze methode werd gebruikt door Hashimoto et al. [2005 Analytical Chemistry, 2006 Biosensors & Bioelectronics] om de detectie van enkelvoudige base-DNA-mutaties te verbeteren.
Strategieën voor covalente coatings voor polycarbonaat
Een benadering voor covalente binding op polycarbonaat omvat het creëren van carbonzuurgroepen op het oppervlak. Zo kan een UV/ozonbehandeling worden gebruikt om COOH-groepen te induceren voor de binding van aminogroepen via carbodiimide-activering [Li et al., 2007 Analytical Chemistry].
De hierboven genoemde benadering, die goede resultaten heeft opgeleverd op PMMA, kan ook worden gebruikt voor polycarbonaat [Hashimoto et al. 2005 Analytical Chemistry, 2006 Biosensors & Bioelectronics]. Oppervlakteactivering met gelithiëerde diaminen kan eveneens worden toegepast op polycarbonaat voor DNA-koppeling op microfluïdische oppervlakken om enkelvoudige basepairmutaties te detecteren en zo polymerase-kettingreactie (PCR)-toepassingen te verbeteren [Abdallah en Ros, 2013].
Strategieën voor covalente coatings voor glas
Siliciumdioxide- of SiO2-oppervlakken zijn zonder twijfel de meest bestudeerde oppervlakken voor microfluïdische toepassingen. Hun oppervlakte-eigenschappen zijn immers geschikt uiteenlopende toepassingen zoals microfluïdica, capillaire chromatografie of capillaire elektroforese. Glas, fused silica en kwarts kunnen allemaal worden gedrivatiseerd met dezelfde koppelingschemie.
De silanolgroepen op de oppervlakken van SiO2 reageren met de alkoxysilanen om een stabiele covalente binding te vormen. Silanen die vergelijkbaar zijn met degene die worden gebruikt bij PDMS worden toegepast voor SiO2 en creëren covalente reacties om te binden aan andere entiteiten, afhankelijk van de gebruikte silaankopgroep [Abdallah en Ros, 2013].
Een enigszins afwijkende toepassing van silanisering kan worden gebruikt om antilichamen te immobiliseren op glazen bolletjes (beads) met als doel pathogenen te detecteren in een microkanaal [Lee et al., 2006 Bull. Korean Chem. Soc.].
Adsorptieve coatingstrategieën in microfluïdica
Adsorptiestrategieën zijn gebaseerd op intramoleculaire interacties tussen het coatingmateriaal en het substraatoppervlak. Deze kunnen worden gemedieerd via verschillende mechanismen, zoals elektrostatische interacties, vanderwaalskrachten en/of hydrofobe interacties. Een groot voordeel van deze coatings is het gebruiksgemak, aangezien de microkanalen meestal gedurende een bepaalde periode hoeven te worden geïncubeerd met een oplossing die het coatingmiddel bevat. Adsorptieve coatings worden veel gebruikt en presteren even goed als covalente coatings wat betreft het voorkomen van biofouling en niet-specifieke adsorptie, en fungeren tevens als bindende moleculen voor een betere biomoleculaire fixatie.
Eiwitcoating in microfluïdica
Eiwitcoating is een zeer populaire en veelgebruikte methode om de oppervlakken van microfluïdische kanalen te coaten. Zo wordt coating met het rundserumaalbumin-eiwit (BSA) op zeer klassieke wijze al tientallen jaren gebruikt in de moleculaire biologie om oppervlaktelocaties te blokkeren tegen niet-specifieke adsorptie.
Streptavidine wordt veel gebruikt als bindingsmolecuul vanwege zijn hoge affiniteit voor binding aan biotine. De biotine-streptavidinebinding is vrijwel covalent en het kleine biotine-molecuul kan gemakkelijk worden gedrivatiseerd met andere bindingsmoleculen of eiwitten [Abdallah en Ros, 2013]. Dit bindingspaar vindt dan ook brede toepassing in de fysieke en levenswetenschappen, en kan tevens worden ingezet bij adsorptiestrategieën voor microfluïdische oppervlaktecoatings. Het gebruik van een streptavidine-derivaat, NeutrAvidin, is een methode om PDMS eenvoudig te coaten [Linder et al., 2001 Analytical Chemistry].
Adsorptieve polymeercoatings in microfluïdica
De keuze van het coatingpolymeer is sterk afhankelijk van het microfluïdische oppervlak vanwege variaties in oppervlakte-interacties tussen materialen. Het is geschikt voor tal van toepassingen en bovendien kunnen, aangezien glas, silica en PDMS een vergelijkbare oppervlaktechemie hebben, soortgelijke op polymeer gebaseerde coatingstrategieën worden toegepast.
Het is aangetoond dat dynamische coatingmethoden als stabieler kunnen worden beschouwd dan statische immobilisatie. Bij deze methode wordt het oppervlak van het substraat namelijk voortdurend vernieuwd met coatingmateriaal. Bovendien zijn diverse polymere microfluïdische materialen onderworpen aan dynamische coatingprocedures.
In het geval van PMMA is bijvoorbeeld gemeld dat de dynamische adsorptieve coating van cellulose het langdurige gebruik (meer dan 100 passages) van een enkel microfluïdisch device voor DNA-elektroforese mogelijk maakt [Abdallah en Ros, 2013].
Polyelektrolyt-multilagen in microfluïdica
Polyelektrolyt-multilagen (PEM) worden voor diverse toepassingen gebruikt. Deze methode wordt gekenmerkt door de overdracht van interactiekrachten tussen de coating en het substraatoppervlak via elektrostatische interacties. Dit waarborgt hun stabiliteit. Het voordeel van deze methode is dat deze een aanzienlijk Longer levensduur kan bieden in vergelijking met andere fysieke adsorptiestrategieën.
Andere coatingstrategieën in de microfluïdica
De twee hierboven genoemde categorieën (covalente en adsorptieve coating) omvatten veel van de oppervlaktebehandelingen die beschikbaar zijn voor microfluïdische systemen. Er zijn echter nog andere benaderingen mogelijk om de oppervlakte-eigenschappen van microfluïdische devices te modificeren, die we hier kort zullen toelichten.
Blootstelling aan reactieve plasmagassen kan radicalen genereren die de chemische samenstelling van een oppervlak veranderen. Het is bijvoorbeeld gebruikelijke praktijk in de microfabricage om reactieve zuurstofspecies te gebruiken voor het modificeren van PDMS- en glasoppervlakken via UV- of plasmabehandeling (met zuurstof of ozon). Meestal wordt dit type behandeling gevolgd door een covalente coating, zoals silanisering.
Er kan tevens gebruik worden gemaakt van een andere methode: metaalverneveling. Het opvernevelen en verdampen van goud op de oppervlakken van microkanalen is bijvoorbeeld een techniek die is ontwikkeld binnen de microfluïdica. De met goud gecoate oppervlakken dienen als templates voor zelf-geassembleerde monolagen (SAM's), waaraan thiolgroepen kunnen worden gekoppeld [Abdallah en Ros, 2013].
Conclusie
Oppervlaktecoatings zijn essentieel voor het succes van talrijke microfluïdische devices en uiteenlopende toepassingen. De verscheidenheid aan materialen en coatingstrategieën voor microfluïdische materialen is enorm, en we hebben er slechts enkele kunnen behandelen. Met de parameters uiteengezet in het eerste deel van dit overzicht en de korte toepassingsvoorbeelden per coating, beschikt u echter over alle handvatten om de ideale coating voor uw microfluïdische platform te selecteren.
Voor meer informatie over mogelijke toepassingen op basis van de coating verwijzen we u graag naar de vermelde artikelen.

