Het gebruik van microfluïdica in de biologie en geneeskunde biedt spannende nieuwe mogelijkheden voor in-vitro celkweek dankzij een grotere controle over de micro-omgeving van de cellen.
Twee belangrijke en met elkaar samenhangende onderwerpen die op dit gebied opkomen zijn organe sur puce en 3D-celkweek. De krachtige hulpmiddelen die zijn ontwikkeld met de microfabricage van een breed scala aan polymeer- en niet-polymeermaterialen in de microfluïdica en micropatterning zorgen voor een grote diversiteit in de engineering van micro-omgevingen. Dit maakt de ontwikkeling van in-vitro-modellen met ongekende eigenschappen mogelijk in elk laboratorium met kosteneffectieve en tijdbesparende methoden. Niet alleen kan de micro-omgeving efficiënt worden geregeld, maar het kleine volume van deze modellen maakt ook een efficiënte parallelle uitvoering van in-vitro-studies mogelijk, waardoor de kosten worden verlaagd en screening van geneesmiddelen met een hoger debiet mogelijk wordt [1] [2].
Er is een breed scala aan materialen beschikbaar voor onderzoekers die in deze vakgebieden werkzaam zijn of willen zijn, met sterk uiteenlopende kenmerken op het gebied van biocompatibiliteit, optische en mechanische eigenschappen, gebruiksgemak en kosten. Het doel van dit overzicht is om materialen te presenteren die worden gebruikt in de microfluïdica en die ook kunnen worden ingezet voor celkweek. We zullen kort hun sterke en zwakke punten ten opzichte van elkaar toelichten.
Een groot probleem bij de overgang van conventionele in-vitro- celkweek naar microfluïdica-celkweek is de schaal. Als gevolg van schaalveranderingen, zoals de verhouding tussen volume en oppervlakte in dergelijke kweekapparaten, kunnen de kenmerken van de gekweekte cellen aanzienlijk worden veranderd. Zo verandert de verhouding tussen het celkweekoppervlak en het mediumvolume drastisch in vergelijking met conventionele kweken. [3]
Thermosetkunststoffen
PDMS (polydimethylsilaoxaan) is het materiaal bij uitstek voor microfluidics, voornamelijk dankzij het eenvoudige microfabricageproces, de optische transparantie, elastomere eigenschappen en het vermogen om permanent te hechten aan glas of zichzelf. Deze eigenschappen maken PDMS zeer populair voor de microfabricage van microfluïdische systemen op laboratoriumschaal.
Bij celweefselkweek maken de biocompatibiliteit en gasdoorlaatbaarheid van PDMS het materiaal zeer geschikt voor celculturen in microkanalen. De optische eigenschappen in combinatie met een lage autofluorescentie maken het ideaal voor fluorescentiedetectie. Bovendien kan het worden gegoten en gehecht zonder dat een cleanroom vereist is, wat het aantrekkelijk maakt voor onderzoeksteams die willen starten met microfluidics.
PDMS kent echter ook enkele nadelen, met name op het gebied van de absorptie van kleine moleculen. Dit kan uiterst kritiek zijn bij celkweek voor geneesmiddelonderzoek, aangezien PDMS de concentraties van doelmoleculen aanzienlijk kan veranderen, wat van cruciaal belang is bij het bewaken van nano- en micromolaire concentraties.[4]
PDMS is bovendien doorlaatbaar voor waterdamp, waardoor het systeem kan uitdrogen of een onstabiele osmotische concentratie in de kanalen kan krijgen.
Deze eigenschappen kunnen het gebruik van PDMS vrij complex maken voor Longer experimenten. Desondanks is het materiaal al lange tijd een vaste waarde binnen de microfluidics, ondersteund door een grote hoeveelheid literatuur die het onderwerp reeds behandelt
Thermoplastische polymeren voor celkweek
Thermoplastische polymeren zoals polycarbonaat en polystyreen vormen een ander type materiaal dat in microfluidics wordt gebruikt en tevens zijn toepassing heeft gevonden in de celkweek. Het microfabricageproces verloopt snel; de overgang van basismateriaal naar een functionele chip kan binnen enkele minuten plaatsvinden en is geschikt voor elke schaal, van prototyping tot industrialisatie.
Ze hebben doorgaans rigide grensvlakken, wat het hechtingsproces complexer maakt dan bij PDMS. De brede verscheidenheid aan thermoplasten maakt ze echter veelbelovend voor toekomstige applicatieontwikkeling, aangezien het mogelijk is een materiaal te vinden met eigenschappen die aansluiten bij de toepassing, waarbij ze allemaal hetzelfde productieproces vereisen met slechts lichte aanpassingen.
Enkele van de thermoplasten die worden gebruikt in microfluidics en voor celkweek zijn:
Polystyreen (PS) en cyclo-olefinepolymeren (COP)[5] hebben aangetoond geschikt te zijn voor celkweek, terwijl ze tegelijkertijd de absorptie van kleine hydrofobe moleculen en het vrijkomen van niet-verknoopte oligomeren die bij PDMS aanwezig zijn, verminderen.
Cyclo-olefinecopolymeren (COC)[6] [7] [8] vormen een categorie van COP's samengesteld uit meerdere soorten monomeren. Sommige varianten bezitten een hoge biologische inertie en zijn na een luchtplasma behandeling geschikt voor de kweek van HeLa-cellen. [9]
Polymethylmethacrylaat (PMMA) is een thermoplast die niet alleen warm kan worden geperst (hot-embossing), maar ook met een laser kan worden gegraveerd, waardoor het aantal benodigde componenten voor het microfabricageproces afneemt. [10] [11] [12]
Polycarbonaat (PC) is reeds een veelgebruikt materiaal voor celkweek en wordt tevens toegepast in microfluidics. Het gesloten karakter van de kanalen in combinatie met de niet-doorlaatbare aard van het materiaal maakt het echter minder ideaal voor de specifieke beperkingen van microfluidics. PC wordt daarom vaak in combinatie met PDMS gebruikt in hybride chips om zuurstofgradiënten te creëren dankzij de lage zuurstofdoorlaatbaarheid. [13]
Thermoplasten zoals COC, PMMA en PC vertonen significant meer autofluorescentie dan PDMS, waardoor ze ongeschikt zijn voor bepaalde detectiemethoden. [14]
Zachte thermoplastische elastomeren
Het gebruik van elastomere zachte materialen is van groot belang voor microfluidics als geheel. De lage stijfheid van dergelijke materialen maakt ze voldoende vervormbaar voor de directe fabricage van ingebedde mechanische elementen zoals micropompen en ventielen. Dit vereenvoudigt de implementatie van complexe functies in elastomere materialen zoals PDMS aanzienlijk. Een andere categorie elastomere materialen zijn zachte thermoplastische elastomeren (sTPE). Dit zijn blokcopolymeren die bestaan uit een elastomere matrix met harde thermoplastische domeinen, bestaande uit meerdere blokken die klein genoeg zijn om continu te zijn op de schaal van het microdevice (µm). Dit leidt tot chemische eigenschappen en een eenvoudig gietproces dat dichtert bij harde thermoplasten ligt, gecombineerd met elastomere eigenschappen die eenvoudige hechting en micromechanische functies mogelijk maken.
Flexdym[15] is een sTPE dat is ontwikkeld om de nadelen van PDMS in microfluidics te verhelpen op het gebied van snel prototypen, adsorptie, absorptie en substraathechting, met behoud van voordelen zoals zachtheid, optische eigenschappen, biocompatibiliteit en gasdoorlaatbaarheid. Het kan worden gebruikt voor celkweek dankzij de gasdoorlaatbaarheid (hoewel deze lager is dan bij PDMS) en het prototypen kan uiterst snel verlopen, waarbij het slechts enkele minuten kost om van het gietproces naar de uiteindelijke gesealde chip te gaan. Het kan bovendien worden geïnjecteerd, wat betekent dat opschaling naar industriële schaal eenvoudig is.
Perfluorpolyethers (PFPE) [16] zijn toegepast voor celkweek en vertonen prestaties die vergelijkbaar zijn met PDMS-chips, voornamelijk dankzij hun gasdoorlaatbaarheid. PFPE's zijn zacht en transparant, waardoor ze sterk lijken op PDMS. Ze kunnen direct worden gestructureerd via fotolithografie, wat een significant voordeel is omdat dit de noodzaak van een mal overbodig maakt en het aantal stappen voor de productie van microchips vermindert. Enkele nadelen zijn echter de hoge kosten en de uiterst hoge chemische inertie van het materiaal, wat oppervlaktemodificatie bemoeilijkt.
Glas [17] bezit enkele zeer interessante eigenschappen voor microfluïdische celkweek; met name de chemische stabiliteit en optische eigenschappen kunnen worden benut voor een grotere meetafleesbaarheid en herhaalbaarheid. Complexe en kostbare productieprocessen maken het echter tot een nichemateriaal voor zowel onderzoek als industrie. Glas blijft een premiummateriaal voor prototyping, maar de veelzijdigheid van beschikbare oppervlaktebehandelingen en de weerstand kunnen opwegen tegen de hogere kosten, met name voor herbruikbare chips.
Papiergebaseerde microfluidics is een recente ontwikkeling voor de productie van kosteneffectieve point-of-care-toepassingen. De printdruk van kweekmicroreactoren op papier door middel van oppervlaktewijziging om de cellulaire adhesie te verbeteren, is bijzonder veelbelovend voor toekomstige goedkope celsanerings- en detectiediagnostiek. [18]
[1] Su, X., Young, E. W., Underkofler, H. A., Kamp, T. J., January, C. T., & Beebe, D. J. (2011). Microfluidic cell culture and its application in high-throughput drug screening: cardiotoxicity assay for hERG channels. Journal of biomolecular screening, 16(1), 101-111.
[2] An, D., Kim, K., & Kim, J. (2014). Microfluidic system based high throughput drug screening system for curcumin/TRAIL combinational chemotherapy in human prostate cancer PC3 cells. Biomolecules & therapeutics, 22(4), 355-362.
[3] Walker, G. M., Zeringue, H. C., & Beebe, D. J. (2004). Microenvironment design considerations for cellular scale studies. Lab on a Chip, 4(2), 91-97.
[4] Toepke, M. W., & Beebe, D. J. (2006). PDMS absorptie van kleine moleculen en gevolgen in microfluïdische toepassingen. Lab on a Chip, 6(12), 1484-1486.
[5] Su, X., Young, E. W., Underkofler, H. A., Kamp, T. J., January, C. T., & Beebe, D. J. (2011). Microfluidic cell culture and its application in high-throughput drug screening: cardiotoxicity assay for hERG channels. Journal of biomolecular screening, 16(1), 101-111.
[6] Mottet, G., Perez-Toralla, K., Tulukcuoglu, E., Bidard, F. C., Pierga, J. Y., Draskovic, I., … & Louis Viovy, J. (2014). A three dimensional thermoplastic microfluidic chip for robust cell capture and high resolution imaging. Biomicrofluidics, 8(2), 024109.
[7] Jena, R. K., & Yue, C. Y. (2012). Cyclic olefin copolymer based microfluidic devices for biochip applications: Ultraviolet surface grafting using 2-methacryloyloxyethyl phosphorylcholine. Biomicrofluidics, 6(1), 012822.
[8] Nunes, P. S., Ohlsson, P. D., Ordeig, O., & Kutter, J. P. (2010). Cyclic olefin polymers: emerging materials for lab-on-a-chip applications. Microfluidics and nanofluidics, 9(2-3), 145-161.
[9] Johansson, B. L., Larsson, A., Ocklind, A., & Öhrlund, Å. (2002). Characterization of air plasma‐treated polymer surfaces by ESCA and contact angle measurements for optimization of surface stability and cell growth. Journal of applied polymer science, 86(10), 2618-2625.
[10] Hong, T. F., Ju, W. J., Wu, M. C., Tai, C. H., Tsai, C. H., & Fu, L. M. (2010). Rapid prototyping of PMMA microfluidic chips utilizing a CO2 laser. Microfluidics and nanofluidics, 9(6), 1125-1133.
[11] Wei, C. W., Cheng, J. Y., & Young, T. H. (2006). Elucidating in vitro cell-cell interaction using a microfluidic coculture system. Biomedical microdevices, 8(1), 65-71.
[12] Ma, L., Zhou, C., Lin, B., & Li, W. (2010). A porous 3D cell culture micro device for cell migration study. Biomedical microdevices, 12(4), 753-760.
[13] Chang, C. W., Cheng, Y. J., Tu, M., Chen, Y. H., Peng, C. C., Liao, W. H., & Tung, Y. C. (2014). A polydimethylsiloxane–polycarbonate hybrid microfluidic device capable of generating perpendicular chemical and oxygen gradients for cell culture studies. Lab on a Chip, 14(19), 3762-3772.
[14] Piruska, A., Nikcevic, I., Lee, S. H., Ahn, C., Heineman, W. R., Limbach, P. A., & Seliskar, C. J. (2005). The autofluorescence of plastic materials and chips measured under laser irradiation. Lab on a Chip, 5(12), 1348-1354.
[15] Roy, E., Stewart, G., Mounier, M., Malic, L., Peytavi, R., Clime, L., … & Veres, T. (2015). From cellular lysis to microarray detection, an integrated thermoplastic elastomer (TPE) point of care Lab on a Disc. Lab on a Chip, 15(2), 406-416.
[16] Jellali, R., Paullier, P., Fleury, M. J., & Leclerc, E. (2016). Liver and kidney cells cultures in a new perfluoropolyether biochip. Sensors and Actuators B: Chemical, 229, 396-407.
[17] Jang, K., Sato, K., Igawa, K., Chung, U. I., & Kitamori, T. (2008). Development of an osteoblast-based 3D continuous-perfusion microfluidic system for drug screening. Analytical and bioanalytical chemistry, 390(3), 825-832.
[18] Corradini, E., Curti, P. S., Meniqueti, A. B., Martins, A. F., Rubira, A. F., & Muniz, E. C. (2014). Recent advances in food-packing, pharmaceutical and biomedical applications of zein and zein-based materials. International journal of molecular sciences, 15(12), 22438-22470.

